Bir mum yanıyor içimde mutluluğa doğru.Duvar oldum ihanete karşı aşılmıyor bu kadar yok.Koca kayalar bir ateş misali titrek,nefretin karşısında.Bu beden aşk yorgunu.Yanmayan alevlere küskünüm,yağmayan karlara da...

Kırmızıydı ,beyazdı bir gün olan...Tükenince görmek karanlığı,deli bir siyah sanıp yıkamak,geride kalan hiçlik için konuşmaya kalkmak ne kadar acı olsa da yürümeye devam etmek yine de acımasızca ağlamak.Çünkü yalnızlıktan korkmak ,yaşamak için savaşmak,bilinmezliklere göğüs germek,hayat kırıntılarıyla hayata tutunmak...Ağaçlara kadar asi olabilmek...Tükenmeden kelimeler son kelimeyi söyleyebilmek...

 

İŞTE BU....

EkleBunu Sosyal Paylaşım Butonu


Yorum yaz! :: Arkadaşına Gönder!

0 yorum yazılmıştır